Moto Weteran Bazar 2015 - 17.01.2015

Mój pierwszy Moto Weteran Bazar, połączony z Wystawą Pojazdów Militarnych i Grup Rekonstrukcji Historycznej, odwiedziłem razem z Tatą będąc uczniem IV klasy liceum. To był 2002 rok. Do domu wróciłem z wypiekami na twarzy i wybitym nieśmiertelnikiem. Od tej pory, co roku jestem na Moto Weteran Bazarze, by spędzić choć trochę czasu wśród pasjonatów historii i uzbrojenia. Każda kolejna odsłona to okazja do spotkania nieobecnej wcześniej grupy rekonstrukcyjnej, zobaczenia nowego sprzętu czy dotknięcia innego kawałka historii.

My first Moto Weteran Bazar with the Exhibition of Military Vehicles and Re-Enactment Groups I visited with my Dad when I was in the 4th grade of the secondary school. It was 2002. I returned home excited like hell, with dog-tags as souvenirs. Since that time, I have been tehre each year to spend some time among enthusiasts of history and military. Every edition is an opportunity to meet a group that came there for the first time, see new equipment or touch a different piece of history.

W tym roku wybrałem się już 14. raz, z nadzieją, że będę miał okazję zobaczyć starą ekipę i być może kogoś nowego. Niestety, grup rekonstrukcyjnych było niewiele. Jak zawsze profesjonalnie przygotowani, z ciekawymi ekspozycjami, gotowi zastrzelić każdego wiedzą i ciekawostkami, ale z niewielką liczbą stoisk. Moto Weteran Bazar to jednak głównie impreza handlowa, grupy rekonstrukcyjne wydają się tam być dodatkiem, a przecież to właśnie one przyciągają ludzi, skupiają najwięcej uwagi. Bo gdzie indziej mielibyśmy okazję spotkać "Mudżahedinów" z okresu interwencji Związku Radzieckiego w Afganistanie czy zajrzeć do bunkra żołnierzy amerykańskich, jaki możemy kojarzyć z filmu "Pluton" (1986) Olivera Stone'a? Grupy rekonstrukcyjne to właśnie umożliwiają!

This year I went to the 14th edition with hope that I would see the "old breed" and maybe someone new. Unfortunately, there were only few re-enactment groups. As usual, prepared professionally, with interesting exhibitions, ready to open fire with their knowledge and tidbits, but with a small number of stands. The Moto Weteran Bazar is in great majority a commercial event and re-enactment groups seem to be only an additional entertainment while they in fact attract people to come, focus most of visitors' attention. Is there any place where we would have an opportunity to meet "Mujahideen fighters" from the era of the Soviet intervention in Afghanistan or take a closer look at the American G.I.'s bunker that we might know from Oliver Stone's "Platoon" (1986)? The re-enactment groups make that happen!

Obóz Mudżahedinów, czyli chłopaków z GRH Hindukush, którzy niestety nie dali rady przyjechać w tym roku (zdjęcie z poprzedniej edycji). Widoczne m.in. karabinki AKM i AKS-74U. / A Mujahideen camp, that is: the guys from the GRH Hindukush who unfortunately didn't make it this year (the pic is from the previous edition). You can see, among other equipment, an AKM and AKS-74U assault rifles.

To właśnie one są przyszłością filmów wojennych. Ze swoją wiedzą i umiejętnościami oraz pasją do tego, co robią, rekonstruktorzy gwarantują najlepszą jakość scen bitewnych oraz odwzorowania realiów dla danego konfliktu pod kątem stroju, uzbrojenia, wyposażenia czy zachowania na polu walki. Jak zaprezentowali się w tym roku? Sami zobaczcie. 

These are the re-enactment groups that are the future of war dramas. With their knowledge and skills combined with great passion in what they to, re-enactors guarantee the highest quality of battle scenes and reproduction of realities in terms of clothing, weaponry, equipment and combat techniques on the battle fields. What did they present this year? See yourselves.

Zaczynamy od "Żołnierzy Świata", którzy co roku prezentują inną jednostkę. W ubiegłych latach odtwarzali m.in. żołnierzy biorących udział w wojnie w Wietnamie czy w interwencji Związku Radzieckiego w Afganistanie. Tym razem było nieco spokojniej - rekonstruktorzy, jako przedstawiciele różnych formacji sił zbrojnych USA, zasiedli do bożonarodzeniowego stołu.

Let's start with "Soldiers of the World" who present a different unit each year. Previously, they re-enacted e.g. troops that took part in the Vietnam War or the Soviet intervention in Afghanistan. This time it was a bit more peaceful - re-enactors, as representatives of various formations of the US military, sat together by the Christmas table.

Admin z "Żołnierzami Świata" oraz przedstawicielką GRH "Żelazny Orzeł". / Admin with "Soldiers of the World" and a representative of GRH "Iron Eagle". 

Humvee z okresu I wojny w Zatoce Perskiej. / A Humvee from the First Gulf War era.

Niedaleko można było spotkać chłopaków z GHR "Suomen Armeija", odtwarzającą armię Finlandii w trakcie Wojny Zimowej (Talvisota), ataku na ZSRR z siłami III Rzeszy, czyli Wojny Kontynuacyjnej (Jatkosota) oraz z okresu walk zmierzających do wyparcia niemieckich oddziałów z Laponii (Lapinsota) na przełomie 1944/45. 

Not so far one could find guys from GRH "Suomen Ameija", re-enacting the Finish Army during the Winter War (Talvisota), the attack on the Soviet Union with the Third Reich, that is the Continuation War (Jatkosota) and the fighting that was about to make the German retreat from the Lapland (Lapinota) in 1944/45.

Karabin M28/30 Mosin-Nagant w fińskiej wersji oraz peem Suomi KP/-31 z magazynkiem bębnowym. / A Finish version of a M28/30 Mosin-Nagant rifle and a Suomi KP/-31 submachine gun with a drum magazine. 

Szwedzka wersja Mausera - karabin Carl Gustav M/96 w rękach szwedzkiego ochotnika. 
/ A Swedish version of the Mauser rifle - the Carl Gustav M/96 in the hands of a Swedish volunteer. 

Dla odmiany spotkanie z lokalnymi mediami. Doskonale widoczny peem Suomi KP/-31.
/ For a change - face to face with the local media. You can clearly see the Suomi KP/-31 submachine gun.

Radziecka armata ppanc wz.1937 kalibru 45mm oraz karabin maszynowy Lahti Saloranta. LS/26. / A 45mm Soviet anti-tank gun wz. 1937 and a Lahti Soloranta LS/26 machine gun.

W zimowych klimatach stacjonowali żołnierze z 106. Dywizji Piechoty "Golden Lions", biorącej udział w bitwie o Ardeny w grudniu 1944 roku. Obok dzielnych Amerykańskich chłopców, na stoisku Stowarzyszenia Historycznego "V for Victory" można było spotkać pielęgniarki z Army Nurse Corps. Grupa, znana w środowisku rekonstruktorów, miała okazję brać udział w obchodach 70. rocznicy "Bitwy o Wybrzuszenie" w Ardenach.

Winter surrounded the soldiers of the 106th Infantry Division "Golden Lions", that took part in the fighting in the Ardennes in 1944. Apart from the courageous American boys, on the "V For Vitory" Historical Association's stand you could also meet girls from the Army Nurse Corps. The group, thanks to their recognition in the world of re-enactors, had an opportunity to participate in the celebration of the 70th anniversary of the Battle of the Bulge in the Ardennes. 

Słowo Boże ma większą moc z karabinem M1 Garand pod ręką.
/ A word of God is more powerful with a M1 Garand rifle at hand. 

Transporter półgąsienicowy M16 z poczwórnie sprzężonymi karabinami maszynowymi Browning M2HB kalibru .50 BMG. / An M16 half-track with four coax .50 BMG Browning M2HB machine guns.

Dobrze widoczne pojemniki z amunicją kalibru .50 BMG do Browningów. Tym, których dosięgną pociski, nie będzie już potrzebny kapelan. / Clearly visible ammo boxes for .50 BMG rounds. Those reached by them won't really need a chaplain. 

Chwila odpoczynku z dziewczętami z Army Nurse Corps. Widoczny karabinek M1 Carbine, karabin M1 Garand oraz pistolet maszynowy M1 Thompson. / A moment of peace with girls from the Army Nurse Corps. You can see the M1 Carbine, M1 Garand and the M1 Thompson.

"When shall I give my life to Jesus?"
Dobre pytanie. / Good question.

Nie zabrakło też ilustracji jednostek z początków II wojny światowej. GRH "Infanterie Regiment 73", rekonstruująca żołnierzy niemieckiej piechoty, zaprezentowała dioramę nawiązującą do walk we wrześniu 1939 roku .

There were also illustrations of units from the beginning of World War II. The GRH Infaterie Regiment 73, re-enacting soldiers of the German infantry, presented a diorama that refered to the fighting in September 1939.

Ciężarówka Opel Blitz Klein, a tuż za nią - odpoczynek po walce.
/ An Open Blitz Klein truck - and right behind it: a rest after the fight.

Motocykl Zundapp KS 500 w tle. Ale teraz ważniejsza wyżerka.
/ A Zundapp KS 500 motorcycle in the background. But for now, the chow is more important.

"My wszyscy Polacy, ze Śląska. Tylko siłą wcieleni. On górnik i ja górnik."
/ "We are Poles, from Silesia. Forced to serve in Wehrmacht. He's a miner and I'm a miner."

Motocykl Zundapp KS 500, kaem MG34 i cała masa sprzętu.
/ A Zundapp KS 500 motorcycle, an MG34 machine gun and a load of equipment. 

Tuż obok stacjonował 28. pułk Strzelców Kaniowskich. Stowarzyszenie historyczne odtworzyło drużynę strzelecką, prezentując się w otoczeniu zabytkowych machin: dwóch czołgów zwiadowczych TKS oraz motocykli Sokół 1000 i Sokół 600. Główną atrakcją na stoisku był erkaem Browninga wz. 28.

Just around the corner you could find the 28th Riflement of Kaniów Regiment. The Historical Association re-enacted a riflemen squad, surrounded with machines from the era: two TKS recon tanks and motorcycles: Sokół 1000 and Sokół 600. The main attraction at their exhibitoin was a Browning wz. 28 light machine gun.

Obsługa karabinu Browning wz. 28, także na rysunkach w tle rysunki prezentujących również ckm wz. 30 i kbk wz. 29. / Handling of the Browning wz. 28 machine gun, presented also in the pictures in the background along with a wz. 30 heavy machine gun and a wz. 29 rifle.

Sokół 600.

Sokół 1000. W tle czołg zwiadowczy TKS. / Sokół 1000. In the background - a TKS recon tank.

Pierwsi do walki. Potem do wywiadów. / First to fight. Then to get interviewed.

"Z karabinem maszynowym wz. 38FK kal. 20mm nie poszwargolisz, Niemiaszku!"
/ "You won't "sprechen" with a 20mm Type 38FK machine gun, Kraut-boy!" 

Sprzęt można też było zobaczyć na stoisku Biura Rekonstrukcyjno - Technologicznego. Ogromna część pojazdów zgromadzona na MWB pochodziła z kolekcji Pana Jacka Kopczyńskiego.

You could also find the equipment on the stand of the Reconstruction of Technology Office. Numerous vehicles presented at the MWB was borrowed from the collection of Mr. Jacek Kopczyński.

Volkswagen Typ 82 Kubelwagen.

BMW R75 Sahara.

Polski czołg zwiadowczy TKS z karabinem maszynowym wz. 25 Hotchkiss oraz niemiecki kaem MG42. / A Polish TKS recon tanks with a wz. 25 Hotchkiss machine gun and a German MG42 machine gun. 

Rekonstrukcja historyczna kojarzy się przede wszystkim z II wojną światową, ale podczas Moto Weteran Bazaru są obecni także rekonstruktorzy wojsk z innych okresów. Jak np. GRH "Żelazny Orzeł", która zajmuje się przedstawieniem sylwetek pruskich i carskich żołnierzy walczących pod Łodzią w listopadzie i grudniu 1914 roku. 

Re-enactment is usually associated with World War 2, but during the Moto Weteran Bazar you can meet re-enactors presenting units from other periods. Such as the GRH "Iron Eagle" that focuses on the Prussian and Imperial soldiers that fought in the battle of Łódź in November and December 1914.

Żołnierz 30. Połtawskiego Pułku Piechoty Cesarstwa Rosyjskiego z karabinem Mosin wz. 1891 dragoński. W tle Studebaker z 1917. / Soldier of the 30th Poltava Infantry Regiment the Russian Empire a Mosin wz. 1891 "Dragoon" rifle. In the background - a Studebaker car from 1917. 

Rekonstrukcja historyczna to nie tylko broń, mundury i wyposażenie, ale również inne stroje i elementy z danej epoki - także ubrania cywili. / Re-enactment is not only about weapons, unifroms and equipment, but also about clothing and other elements from the era - including the civies.

I to by było na tyle. Zdjęcia oczywiście nie oddadzą tego, jak niezwykłym spotkaniem z historią jest taka wystawa. Bądźcie czujni - być może niedługo zobaczycie rekonstruktorów w jakimś filmie wojennym! Jak już mówiłem, są oni przyszłością tego gatunku. Ale nie tylko - są także źródłem wiedzy dla szkół, oferując spotkanie z "żywą historią", podróży w czasie. Pasjonatów historii i militariów nie brakuje, ale niewielu jest takich, którzy decydują się w pełni oddać pasji, bądź co bądź drogiej i często nierozumianej. To nie są przebieranki. Nie jest sztuką ubrać się w mundur i chodzić w kółko z karabinem. Sztuką jest wiedzieć wszystko o tym mundurze i broni oraz o tym, w czym brali udział ludzie je noszący przed kilkudziesięcioma laty. Obiektywnie, walcząc ze stereotypami. Nagrodą jest satysfakcja - możliwość spotkania podobnych pasjonatów, stworzenia czegoś, co zachęci ludzi do zgłębiania wiedzy o kulturze i historii, ale jednocześnie - przypomni, czym jest wojna. Bo my zapominamy, nie uczymy się na swoich błędach. Dlatego możliwe za 50-100 lat ktoś będzie rekonstruował żołnierzy z naszych czasów i wybuchających wokół nas zbrojnych konfliktów. 

And that's it. The photos, of course, won't reflect the true uniqueness of the exhibtion as an encounter with history. Stay frosty - maybe you will see those re-enactors in a war drama! As I said before - they are the future of the genre. And not only that - they are also a source of knowledge for schools as they offer an encounter with the living history, a journey in time. There are thousands of history and military enthusiasts, but there are only a few who decide to devote all their efforts to their passion - expensive and often not understood. It's not a fancy-dress ball. It's nothing special in getting dressed up in a uniform and running around with a rifle. The special thing is to know everything about the uniform and the rfile and the details that surrounded the people armed with the weapon and wearing the uniform long time ago. Obejctively and without harmful stereotypes. The reward is satisfaction - an opportunity to meet similar enthusiats and to create something that would encourage people to learn more about the culture and history and to remind at the same time what war really is. Because we tend to forget, we don't learn from our mistakes. So it is possible that in 50-100 years from now someone will re-enact soldiers of our times and still arising military conflicts.

* * *

Na koniec pragnę podziękować mojemu Tacie za to, iż od 14 lat towarzyszy w wyprawach na Moto Weteran Bazar. Bez niego, byłaby to zwykła wystawa.

And to call it a day, I would like to thank my Dad for the fact that he's been my companion at the Moto Weteran Bazar for 14 years. Without him, it would be just an exhibition.

Keanu Reeves: Reaktywacja / Keanu Reeves: Reloaded

Ludzie wciąż pytają mnie, czy wróciłem.

Tak, zaczynam myśleć, że wróciłem.

People keep asking me if I’m back.
Yeah, I’m thinking I’m back.

Ostatni film, który widziałem z Reevesem to „Królowie ulicy” (2008, reż. David Ayer) – doskonały thriller policyjny, w którym aktor wcielił się w rolę gliniarza nękanego tak przez nałóg, jak i przez wydział wewnętrzny czy nieprzepadających za nim kolegów z pracy. Od tego czasu „Neo” znikł dla mnie praktycznie z ekranu. Regularnie wracałem do jego wcześniejszych dokonań, wciąż czekając na wielki powrót. I doczekałem się – szczerze i solidnie zrobionego filmu akcji.

The last movie I saw with Keanu Reeves was „Street Kings” (2008, directed by David Ayer) – an excellent police thriller, where the actor played a cop tormented equally by his addiction and internal affair bureau along with workmates, who were not in favor of him. Since then, for me „Neo” disappeared from the screen. I did come back regularly to his earlier works, still waiting for his great come back. And here it is – an honest and well-made action movie.

„John Wick” (2014, reż. David Leitch, Chad Stahelski) to prosta i stara jak świat historia o zemście i przeszłości, która odbija się echem w dalszym życiu. Na tym tle zbudowany jest bohater John Wick, płatny zabójca, który zerwał z branżą dla ukochanej kobiety – zdecydowanie nie kryształowy bohater, ale taki, z którym będziemy się identyfikować i za którego akty sprawiedliwości dokonywane wobec przestępców będziemy trzymali kciuki. Bo nikt inny, jak tylko on, tę sprawiedliwość może wymierzyć.  

„John Wick” (2014, directed by David Leitch and Chad Stahelski) is a simple story about revenge and the past that echoes and haunts us in our life. That’s the base for the character of John Wick – a former assassin who quit his job for the women he loved – definitely not a crystal character, but still someone we can identify with and for whose acts of justice on the criminals we will cross our fingers. Because no one will administer the justice just like him.

„John Wick” wprowadza nas bowiem w świat, gdzie policja wydaje się nie istnieć, a jeśli się pojawia, to nie miesza się w sprawy o niebo potężniejszych od wymiaru sprawiedliwości gangsterów i będących na ich usługach profesjonalnych zabójców. Ci ostatni zaś wydają się być wszechobecni do tego stopnia, iż mają nawet swój własny hotel, a za usługi płacą specjalną walutą. Wszelkie ślady ich działalności zaciera ekipa sprzątająca dostępna 24/7. Nawet kościoły są tylko przykrywkami. Płatnych zabójców obowiązują ściśle określone zasady, a nieprzestrzeganie ich skutkuje wymierzeniem surowej kary. Sam John Wick otrzymuje rys kogoś więcej niż kolejnego twardziela, który kładzie pokotem złych kolesi z giwer z niekończącą się amunicją. Jest "Boogeymanem", tudzież "Babą Jagą", jak nazywa go boss rosyjskiej mafii - Viggo Tarasov  (Michael Nyqvist) - kimś, kto przenika niepostrzeżony i niepostrzeżenie odbiera życie. To wszystko sprawia, iż mamy wrażenie przeniesienia do istnego komiksowego „sin city” - bez komiksowej kreski, ale komiksowymi postaciami. Tłem dla obrazu jest odpowiednio dobrana muzyka – gitarowe riffy wplecione w elektronikę, dodające jeszcze większego dynamizmu scenom i choreografii.

„John Wick” leads us into the world where the police seem not to exist, and even if they appear, they keep away from the business of gangsters that more powerful than the whole jurisdiction and of mafia-employed professional assassins. The latter seem to be omnipresent to such an extent that they even have their own hotel and services are paid with special currency. All tracks are removed by a cleaning crew available 24/7. Even churches are just cover-ups. Assassins are obliged to obey certain rules – otherwise they have to face severe penalties. John Wick himself is presented here as more than just another toughguy who cuts the bad guys like grass with his guns with unlimited ammo. He is "the Boogeyman" or "Baba Jaga" as the Russian mafia - Viggo Tarasov (Michael Nyqvist) calsl him - someone who comes in and takes lives unnoticed. All of that creates an impression that we are in a comic book „sin city” – without the comic book drawings, but with this type of characters. The background is a properly chosen music – guitar riffs combined with electronics that add even more dynamics to scenes and choreography. 

Film jest połączeniem tego, co stworzyliby razem John Woo czy Antoine Fuqua. To istny balet z bronią. Moim pierwszym skojarzeniem był „Zabójczy układ” („Replacement Killers”, 1998) i gracją, z jaką Chow Yun Fat oddawał celne strzały z trzymanych oburącz pistoletów Beretta 92FS. Kolejnym był „Zakładnik” ("Collateral", 2004, reż. Michael Mann), gdzie Tom Cruise w nocnym klubie przedziera się sprawnie przez roztańczony tłum, obezwładniając ochroniarzy, by wykonać zlecone zadanie. W grze Reevesa wyraźnie widać, że rola Neo w trzech „Matrixach” też nie poszła na marne. Dlatego kolejnym skojarzeniem obok obrazów Braci Wachowskich może być także „Equilibrium” (2002, reż. Kurt Wimmer) , gdyż temu, co prezentuje z bronią główny bohater, niewiele brakuje do gun-katy. Nic dziwnego, skoro dwójka reżyserów to David Leitch i Chad Stahelski, którzy w swojej 20-letniej karierze przeszkoli masę aktorów i kaskaderów m.in. pod kątem posługiwania się bronią.

The movie is a combination of what John Woo and Antoine Fuqua would create together. It is a ballet with guns. My first association was „Replacement Killers” and gracefulness of Chow Yun Fat shooting accurately with Beretta 92FS pistols held akimbo. The next one was „Collateral” (2004, directed by Michael Mann), where Tom Cruise in a night club goes smoothly through the dancing crown, disarming bodyguards to finish the task. The way Reeves acts, you can see that the role of „Neo” in terms of experience didn’t go down the drain. That is why the following association along with the movie of Wachowski brothers, would be „Equilibrium” (2002, directed by Kurt Wimmer), because what the main protagonist presents is very close to gun-kata. No wonder, since the two directors are David Leitch and Chad Stahelski, who - in their 20 years of work, trained a lot of actors and stunts, e.g. in weapon-handling.

I jak na profesjonalnego zabójcę przystało, John doskonale posługuje się każdym rodzajem broni lub zamienia w śmiercionośne narzędzie to, co ma akurat pod ręką. I przy okazji świetnie prowadzi samochody, w szczególności te stylowe o potężnych silnikach i potrafiące rozwijać nieziemską prędkość, do których ma najwyraźniej ogromną słabość. Co więcej, gdy jedna ręka trzyma kierownicę, druga sprawnie włada pistoletem. Wszystko to zaś jest eleganckie, pełne gracji i płynne. Podczas gdy boss mafii musi zdjąć marynarkę, by walnąć w brzuch swojego synalka w ramach kary, John Wick walcząc w pełnym garniturze, nawet się specjalnie nie spoci.

As every professional assassin, John handles all types of weapons perfectly or transforms objects at hand into deadly tools. He also drives cars very well, especially those stylish ones, with powerful engines and able to reach high speed, which he definitely has a soft spot on. What is more, while he keeps one hand on a steering-wheel, they other skillfully shoots guns. And all of that is elegant, graceful and smooth. While a mafia-boss needs to take of his jacket hit his sonny-boy in the stomach as a punishment, John Wick, fighting in a suit, doesn’t even sweat much.

Obok Keanu wcielającego się w płatnego zabójcę, główną rolę odgrywa używana przez niego w mistrzowski sposób broń. Gdy nadchodzi czas zemsty, John rozwala podłogę w piwnicy, by wyciągnąć ze skrytki skrzynię ze swoimi ulubionymi pistoletami. Podstawa to Heckler & Koch P30L kaliber 9x19mm z kompensatorem odrzutu, który dla tytułowego bohatera jest przedłużeniem wymierzającej sprawiedliwość ręki.

Apart from Keanu playing an assassin, the main roles belong also to the weapons he handles so perfectly. When the vengeance time comes, John breaks the floor in his basement to get the crate with his favorite handguns. The primary one is a compensated 9x19mm Heckler & Koch P30L that makes his hand of justice even more powerful.   

Co jest szczególnie istotne, to sposób w jaki John porusza się i strzela. Przede wszystkim stosuje dwie techniki. Pierwsza z nich to tzw. „central axis relock”, umożliwiająca bardzo swobodne poruszanie się i walkę w pomieszczeniach (czyli walkę typu CQB – close quarters battle) czy w tłumie, zmianę ręki strzelającej i oddawanie celnych szybkich strzałów bez długiego celowania czy możliwości wytrącenia broni przez przeciwnika. Druga technika to „Mozambique drill”, czyli oddanie dwóch strzałów (opcjonalnie trzech) w klatkę piersiową i ostatniego w głowę przeciwnika – najpierw w celu jego obezwładnienia, a następnie zlikwidowania. Jak przystało na płatnego zabójcę, John łączy opanowanie i mistrzowskie umiejętności w posługiwaniu się bronią ze sztukami walki, w typmwypadku – dżudo. Wszystko jest płynne, nawet unikanie kul z Walthera P99, które ścigają go po hotelowym łóżku. Jeśli zaskoczy go pusty magazynek, John obezwładni przeciwnika ciosem w gardło, przeładuje pistolet, by po chwili wykończyć obolałego oprycha ołowiem.

What is significantly important is the way John moves and shoots. First of all, he uses two techniques. First of them is the so called "central axis relock" and allows one for an effective CQB (close quarters battle) in apartments or in the crowd, changing shooting-hands and accurate and fast shoting without time-consuming aiming or possibility of having the gun knocked out by the opponent. The second technique is the „Mozambique drill”, meaning firing two (optionally three) shots in the chest – to disarm the target, and the final one in the head to kill him. As a professional assassin, John combines self-control and mastering of weapons with martial arts: judo, to be specific. His moves are smooth, even in case of his avoidance of bullets from a Walther P99, chasing him on a hotel bed. When surprised with an empty magazine, John overpowers the opponent with a throat-punch, reloads the gun to finish off the thug with lead.

We wspomnianej skrzyni z bronią, John miał także schowany kompaktowy pistolet Glock 26, również kaliber 9x19mm, który pełni zarówno w rzeczywistości (np. wśród policjantów), jak i w filmie, rolę broni zapasowej – zobaczymy go przez chwilę w krótkiej, ale widowiskowej scenie w klubie „Red Circle”.

In the mentioned crate with guns, John also had a compact handgun – the 9x19mm Glock 26, which is chosen in reality  (e.g. by law enforcement officers) as well as in the movie as a back-up gun. We shall see it in a short, but very spectacular scene in the “Red Circle club.

Na kilku fotosach z filmu zdradzających kulisy produkcji, Keanu był widoczny ze strzelbą typu bull-pup, czyli Kel-Tec KSG kal. 12 (12 gauge), która bardzo rzadko gości w filmach, a jeszcze rzadziej w rękach głównego bohatera. Szczerze powiedziawszy, po zobaczeniu wspomnianych zdjęć, miałem szczerą nadzieję, iż strzelba będzie należała do arsenału Johna Wicka, ale niestety – broń ta na ekranie jest obecna stosunkowo krótko: jest w nią uzbrojony jeden z gangsterów, następnie John używa jej, by zatrzymać samochód i zlikwidować kierowcę. Za mało! To chyba największe rozczarowanie. Ale wierzę, że to początek filmowej „kariery” Kel-Teca i częściej będziemy mogli zobaczyć tę strzelbę w filmach.

In several behind-the-scenes photos, Keanu was presented with a bull-pup shotgun: the 12 gauge Kel-Tec KSG that is rarely seen in the movies, and even rarely in the hands of the main protagonist. To be honest, after having seen the photos, I really hoped that the shotgun would be in John’s regular arsenal. Unfortunately, the weapon is visible on the screen for a relatively short time: one of the mobsters is armed with it, then John uses it to stop the car and kill the driver. Not enough! I guess it’s my biggest disappointment. But I believe it’s just a beginning of the Kel-Tec’s movie career and we shall see the shotgun more often in the movies.

Kolejna broń Johna to karabinek szturmowy Coharie Arms – napis widać wyraźnie między magazynkiem a wyrzutnikiem łusek. Coharie Arms CA-415 kal. 5.56x45mm jest amerykańską wersją niemieckiego Heckler & Koch HK416 (analogicznego kalibru), będącego bronią opartą na amerykańskim systemie AR-15/M4 – można więc rzec, że wszystko zostaje w rodzinie, bo żyjemy w globalnej wiosce. 

Another John’s weapon is a Coharie Arms assault rifle – you can see the name of the weapon between the magazine and an ejection port. The 5.56x45mm Coharie Arms CA-415 is an American version of a German Heckler & Koch HK416 (of the same caliber), based on the American system of AR-15/M4 – you might say that everything stays in the family, since we live in a global village.

Oczywiście warta uwagi gra nie kończy się na Keanu Reevesie i jego giwerach. Z przyjemnością oglądałem Willema Dafoe, również w roli płatnego zabójcy, którego specjalnością jest zdecydowanie strzelectwo wyborowe, dlatego równie przyjemnie było oglądać używany przez niego karabinu M77 Ruger (kaliber .30-06 Springfield). Zresztą, umiejętności strzelca wyborowego ma też szansę pokazać sam Wick. Szkoda tylko, że Viggo Tarasov, czyli mafijny boss, nie został wyposażony w bardziej wyrazistą broń – Glock 17 (9x19mm) to trochę opatrzony pistolet. Mogli dać mu chociaż Makarova.

Of course, the roles worth paying attention to do not end with Keanu Reeves and his firearms. It was a pleasure to see Willem Dafoe, also as a professional hitman, whose specialty was sharpshooting, that is why it was an equally big pleasure to see hi use a .30-06 Springfield M77 Ruger rifle. Besides, we could also see sharpshooting skills presented by Wick himself. But it is a shame that Viggo Tarasov, the mafia-boss, was not armed with a more distinct weapon – the 9x19 Glock 17 is quite a standard one. He could have been given at least a Makarov pistol.

W pierwszym paragrafie recenzji napisałem, iż „John Wick” to szczerze i solidnie zrobiony film akcji. Solidność polega na tym, że obraz zawiera wszystko, czego ten gatunek wymaga – odpowiednio dobranych aktorów, wyraźny podział na dobrych i złych, wyważoną fabułę i dialogi, dynamikę scen i muzykę. Szczerość zaś wyraża się w tym, że nie udaje niczego ponad film akcji, bez filozoficznych ambicji. Zemsta jest prosta – trzeba dorwać i zabić tych, którzy nam nabruździli. A John Wick robi to doskonale. Mam nadzieję, że to prawdziwy powrót Keanu Reevesa do formy, którą widzieliśmy w „Matrixie”.

In the first paragraph I wrote that „John Wick” was an honest and well-made action movie. It is well made since it includes everything required in the genre:  the properly chosen actors, a clear division between the good and the bad guys, a well-balanced plot and dialogues and the dynamics of scenes and music. The honesty is expressed in the fact that the movie doesn’t pretend to be nothing more than an action movie, without philosophical ambitions. The vengeance is simple – you gotta get and kill those who made hell out of your life. And John Wick does it truly great. I do hope that Keanu Reeves is really back in shape again –the one I saw in “Matrix”. 

P.S. Jako osoba zdecydowanie nielubiąca garniturów, po obejrzeniu „Johna Wicka” miałem ochotę taki wrzucić. Oczywiście z kamizelką kuloodporną pod śnieżnobiałą koszulą i HK P30 za pasem. ;)

P.S. As a person who definitely doesn't like suits, after having seen "John Wick" I was ready to wear one. Of course, with a bullet-proof vest under the white shirt and a HK P30 in the holster. ;-) 

Sprawiedliwość w metrze - filmowy hołd czy jednak remake? / Justice in the subway - a movie tribute or a remake?

Metro to bardzo filmowe miejsce, które może stać się tłem dla wielu scen – od romantycznych pożegnań po strzelaniny. Lista filmów, w których stacja czy wagony stały się jedną z charakterystycznych scenografii i zapadły w pamięć jest tak długa jak same tory. Przykładem jest "Metro strachu" Mortona Freedgooda z 1974 roku z Bernardem Shawem, który doczekał się dwóch remake'ów.

Subway is a very cinematic place that might become a background for many scenes – from romantic goodbye’s to shootouts. A list of movies where the stations or carts constituted one of the characteristic scenographies and became memorable, is as long as the tracks. An example here might be Morton Freedgood's "The Taking of Pelham One Two Three", made in 1974, and starring Bernard Shaw, which was remade twice.

Jednak tak jak istnieją pamiętne sceny w metrze, tak istnieją filmy, które przechodzą do klasyki gatunku i którym kolejni twórcy oddają hołd wykorzystując ten sam motyw czy miejsce akcji i opowiadając podobną historię. Przykładem może być zemsta w obliczu bezsilności prawa i wymierzanie sprawiedliwości na własną rękę. Możliwości realizacji tego tematu jest bardzo dużo. Oto jeden z mechanizmów: głównego bohatera spotyka tragedia – jego bliscy są zostają skrzywdzeni przez bezwzględnych bandziorów, których policji nie udaje się schwytać, a jeśli nawet, to nie zostają oni ukarani przez sąd w należny sposób. Bezsilny i bez nadziei na sprawiedliwość, główny bohater postanawia wymierzyć ją samemu, wypowiadając wojnę całemu światkowi przestępczemu.

However, just like there memorable scenes in the subway, there are motion pictures that became classic of the genre and which other directors pay homege to, using the same motif or place of the action and telling a similar story. An example here is the vengance taken when law is helpless and administration of justice on one's own. It can be done in many ways. One of the mechanisms: the main protagonist faces a traged - his loved ones are hurt by brutal punks that the police cannot get and even if they are trialed by the court, the sentence is not right. Helpless and without any hope for justice, the protagonist decides to administer it on his own and declares war on the crime world.

Doskonałym przykładem jest film z 1974 roku w reżyserii Michaela Winnera  – „Życzenie śmierci”  na podstawie powieści Briana Garfielda, z Charlesem Bronsonem, który wciela się w postać architekta Paula Kersey’a. Jego rodzina została napadnięta przez gang – żona pobita ze skutkiem śmiertelnym, a córka zgwałcona. Policja oczywiście rozkłada bezradnie ręce.

A perfect example is a 1974 movie directed by Michael Winner – „Death Sentence”, based on the novel by Brian Garfield, starring Charles Bronson as an architekt, Paul Kersey. His family was assaulted by a gang – wife beaten to death, daughter – raped. The police, of course, is helpless.

Film doczekał się kolejnych czterech części oraz swego rodzaju remake’a sequelu w postaci równie dobrego, co brutalnego „Wyroku śmierci” (2007, reż. James Wan) z Kevinem Baconem. Jednak nie o remake’u chciałbym tu mówić, lecz o filmie, którego jedna ze scen jest hołdem złożonym reżyserowi „Życzenia śmierci” i samemu Bronsonowi. Mowa tu o „Odważnej” (2007, reż. Neil Jordan), gdzie centralną postacią jest radiowa reporterka – Erica Bain, grana przez Jodie Foster. Dziewczyna i jej narzeczony podczas wieczornego spaceru w parku padają ofiarami gangu – brutalnie pobicie kończy się śmiercią mężczyzny i długą rekonwalescencją oraz traumą dziewczyny. Policja oczywiście jest bezsilna. 

The movie was followed by four further parts and a kind of a remake of its sequel – a movie equally good and brutal – „Death Sentence” (2007, directed by James Wan), starring Kevin Bacon. However, it not the remake I'd like to talk about here, but a movie, where one of the scenes is a tribute paid to the director of "Death Wish" and Bronson himself. What I mean here is "The Brave One" (2007, directed by Neil Jordan), where the main protagonist is a radio reporter - Erica Bain. The girl and her fiance are mugged during their evening walk in the park - a brutal attack ends with the boyfriend's death and a long rehab and trauma of the girl. Of course, the police is helpless. 

Co dzieję się dalej? Oboje, zarówno Paul, jak i Erica, postanawiają wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę - tak w dużym skrócie, by nie spoilować wam filmów, jeśli ich jeszcze nie widzieliście. A czemu wspomniałem na początku o metrze. Bo właśnie w "Życzeniu śmierci" rozgrywa się scena, która wg mnie zainspirowała twórców „Odważnej”. Ci zaś postanowili tę inspirację wyraźnie zaznaczyć, kręcąc scenę w niemal identyczny sposób.

What happens next? Both Paul and Erica decide to administer justince on their won - that's the plot in a nutshell, I don't want to get any spoilers in case you haven't seen the movies. And why did I mention the subway at the beginning? Because we have a scene in "Death Wish" that in my opinion inspired the creators of "The Brave One". And they distinctly underlined this inspiration by shooting their scene in almost the same way.

Mamy dwóch bandziorów, którzy rozrabiają w wagonie i wypłaszają pasażerów, przez co Paul Kersey, jak i Erica Bain zostają sam na sam z parą przestępców. W obydwu przypadkach, jeden z oprychów wyciąga nóż.

We have two muggers who . In both cases, they brawl in the cart and scare the passangers so that Paul Kersey as well as Erica Bain are left alone with the pair of punks. And in both cases, one of the muggers draws a knife.

Efekt? I Paul, i Erica wyciągają broń i strzelają – ku zupełnemu zaskoczeniu złodziei. Oddają tę samą liczbę strzałów (cztery), mają jedynie różną broń. W przypadku Paula to rewolwer Colt Police Positive kaliber .32, który mężczyzna otrzymuje w prezencie. Erica pistolet Kahr K9 kaliber 9x19mm kupuje od handlarza, po tym jak nie udaje jej się nabyć broni legalnie w sklepie.

The result? Paul and Erica draw their handguns in return and shoot – at a totally suprised muggers. They fire the same number of shots (four), they only have different weapons. In case of Paul, it is a .32 Colt Police Positive revolver that he receives as a gift. Erica buys her firearm – a 9x19mm Kahr K9 pistol, from a gun dealer, having been rejected the possibility of its legal purchase.

Jest to jedna scena. Ale porównując dwa filmy z bliska można nawet odnieść wrażenie, że tak jak „Wyrok śmierci” jest remakiem „Życzenia śmierci 2”, tak „Odważna” może być pierwszej części. Być może to coś więcej niż hołd. Mechanizm jest ten sam. Tyle że tu bohaterem jest kobieta i kilka drobnych elementów w fabule. W końcu tzw. słaba płeć wcale nie jest taka słaba i może wymierzać sprawiedliwość tak samo jak mężczyźni – także w mroku metra.

It is just one scene. But when comparing these two movies, you might get the impression that while „Death Sentece” is a remake of „Death Wish 2”, „The Brave One” might actually be a remake of the first part. Maybe it is something more than a tribute. The mechanism is just the same. The only difference is that the main protagonist is a woman and there are some minor changes in the plot. Beacause the so called weaker sex is not so weak and might administer justice just like men do – also in the darkness of the subway. 

Drogowskaz filmowo-historyczny / A cinamatic-historical roadsign

„Wojna Harta” (2002, reż. Gregory Hoblit) to dramat wojenny, ale również w ogromnym stopniu dramat sądowy. To jeden z filmów tworzących obraz sytuacji Afro-Amerykanów w siłach zbrojnych USA w czasie II wojny światowej – w armii kraju broniącego w Europie i na Pacyfiku demokracji, a praktykującego segregację, której nie powstydziliby się naziści – segregacji i w społeczeństwie, i w szeregach swych wojsk.

„Hart’s War” (2002, directed by Gregory Hoblit) is a war drama, but also to a large extent – a courtroom drama. It is one of the movies that build the image of African-Americans’ situation in the US military during World War II – the military forces that were defending democracy in Europe and the Pacific, but executing segregation that the Nazis would surely be fond of – segregation both in the society and in the army ranks.

Segregacja przedstawiona w filmach jest jednak zbyt obszernym tematem, wartym umówienia osobno, dlatego w tym poście chciałbym się skupić na jednej z początkowych scen w „Wojnie Harta”. To jedna z tych, które przypominają o widzianych wcześniej obrazach, słynnych i charakterystycznych zdjęciach, jak chociażby zdjęcia Roberta Capy z lądowania w Normandii, które przelatują nam przed oczami, gdy oglądamy „Szeregowca Ryana” (1998, reż. Steven Spielberg).

However, segregation in the movies is a broad subject, definitely worth a separate post to discuss it, that is why here I would like to focus on one of the opening scenes of „Hart’s War”. It’s one of those that remind one of the pictures once seen, famous and characteristic, just like the photographs taken by Robert Capa during the Normandy beach landing that we recall while watching „Saving Private Ryan” (1998, directed by Steven Spielberg).

Tak było i ze mną kilka lat temu, gdy obejrzałem „Wojnę Harta” i dziś właśnie, w 70. rocznicę kontrofensywy w Ardenach, przypomniałem sobie o pewnej scenie. Jest grudzień 1944, miejsce akcji - Belgia przy granicy z Niemcami. Porucznik Thomas Hart (Colin Farrell), razem ze swoim przełożonym (Rocky Marshall), zostają zatrzymani na posterunku żandarmerii. Kapitan Swann, słysząc dziwne wskazówki odnośnie drogi i czujnie obserwując żandarmów zauważa ślady przestawiania drogowskazu do Malmedy i St. Vith. Sięga po "czterdziestkę piątkę" (pistolet Colt M1911A1 kal. .45 ACP) schowaną w kaburze i… sami zobaczcie.

That was also my case a couple of years ago when I saw „Hart’s War” and today, on the 70th anniversary of the counter-offensive known as Battle of the Bulge, I recalled a certain scene. It is December 1944, the action takes place in Belgium, near the border with Germany. Lt. Thomas Hart (Colin Farrell), together with his superior officer (Rocky Marshall) stop at the military police post. Capt. Swann, hearing strange instructions concerning the road and watching the MPs carefull, notices that the roadsign to Malmedy and St. Vith has been twisted. He reaches for his "forty-five" (a .45 ACP Colt M1911A1) holstered by his side and... see yourselves.

Rzekomi żandarmi to nikt inny jak przebrani za Amerykanów m.in. niemieccy spadochroniarze SS Otto Skorzenego. W ramach kontrofensywy w Ardenach, która rozpoczęła się 16 grudnia 1944, działali oni na tyłach Amerykanów, powodując dezinformację i chaos (byłą to tzw. operacja „Gryf” - niem. "Unternehmen Greif"). Aby ich zdemaskować (sabotażyści doskonale znali angielski, a niektórzy mówili nawet bez akcentu), Amerykanie przepytywali podejrzanych żołnierzy o fakty, które znać mógł tylko prawdziwy chłopak zza Oceanu, jak np. statystyki ligii baseballowej czy imiona siostrzeńców Kaczora Donalda. W przypadku schwytania w amerykańskim mundurze, Niemcom groziła rozstrzelanie, więc ludzie Skorzenego nosili pod spodem swój własny mundur.

The supposed MPs were no one but, among others, the SS paratroopers of Otto Skorzeny, dressed up like Americans. According to the plan of the counteroffensive in the Ardennes that started on 16th December, 1944, they operated behind the American lines, causing disinformation and chaos (it was the so called operation „Griffin” - "Unternehmen Greif"). To unmask them (the saboteurs spoke perfect English and some of them had almost no foreign accent), the Americans interrogated suspicious-looking soldiers, asking about details that only a true Yank would be familiar with, such as the statistics of the baseball league or names of the Donald Duck’s nephews. When captured in US uniforms, Germans had to face firing squad, so Skorzeny's men wore their own uniforms underneath.

Ale dosyć o spadochroniarzach! Scena z żandarmami przypomniała mi o słynnych zdjęciach zrobionych podczas ofensywy, ukazujących żołnierzy „Kampfgruppe Peiper” (Grupy Bojowej SS-Obersturmbannführera Joachima Peipera, a dokładniej 1 Dywizji Pancernej SS Leibstandarte Adolf Hitler) koło widocznych w filmie drogowskazów do St. Vith i Malmedy, niewykluczone, że już wcześniej przekręconych w celu wprowadzania w błąd Amerykanów, zwłaszcza tych nieznających terenu. Żołnierze siedzą nad mapami w charakterystycznym pojeździe amfibijnym - Schwimmwagenie (VW typ 166), jeszcze pełni nadziei na powodzenie kontrofensywy i wygraną w bitwie o Ardeny. Oczywiście nie są przebrani za Amerykanów (udawanie ich należało do spadochroniarzy Skorzenego), noszą regularne mundury, standardowe dla formacji.

Enough about the paratroopers! The scene with the MPs reminded of one of the famous photographs taken during the offensive, showing soldiers of the Kampfgruppe Peiper (a battle group of SS-Obersturmbannführer Joachim Peiper and to be more specific - the 1st SS-Panzer Division Leibstandarte Adolf Hitler) near the roadsigns to St. Vith and Malmedy, visisble in the movie, possibly already twisted in order to mislead the Americans, especially those who didn't know the terrain. The troops debate over the maps in a characteristic amphibious vehicle - the Schwimmwagen (VW Type 166), still full of hope of the a successful offensive and victory in the battle of the Bulge. Of course, they are not dressed up as Americans (that was the role of Skorzeny's paratroopers), they wear regular uniforms, standard for their formation.

Istnieje też zdjęcie, wykonane prawdopodobnie w tym samym miejscu, ukazujące innego oficera SS oraz uszkodzone drogowskazy do St. Vith i Malmedy. Druga miejscowość zasłynęła jako miejsce rzezi wziętych do niewoli Amerykanów i belgijskich cywilów, co jest również zaznaczone w "Wojnie Harta" w uproszczony sposób - w wyniku nieudanej ucieczki jeepem, Hart wpada do okopu pełnego zamarzniętych ciał żołnierzy.

There is also another picture, taken probably in the same place, showing a different SS officer and damaged roadsigns to St. Vith and Malmedy. The latter became infamous as a place of the massacre of American POWs and Belgian civilians. This is also mentioned in "Hart's War" in a simplified way - right after his failed escape in a jeep, Hart falls into a trench full of G.I.'s frozen corpses. 

Kilkadziesiąt sekund. Tyle trwa opisana scena. Ujęcie przekręconego drogowskazu to dosłownie chwila.  Niby nic wielkiego, ale na tym polega magia kina, które podsuwa nam obrazy, by ruszyć w naszych głowach strumień świadomości – strumień skojarzeń i wspomnień - kina, które staje się takim właśnie drogowskazem - do łączenia historii, odkrywania ich na nowo. A sam film nabiera wówczas jeszcze większej wartości edukacyjnej. 

A couple of dozens of seconds. That's how long the scene takes. The shot of the twisted roadsigns takes a moment. Nothing special at first, but that’s the magic of the cinema that provides us with pictures to initiate a stream of consciousness in our heads –a stream of assocations and memories - the cinema that becomes a kind of a roadsign - to make us connect the stories and discover them again. And the movie itself becomes even more valuable in terms of education it provides. 

Skrzyżowanie z drogowskazami - gdzieś w Ardenach, gdzieś na filmowej taśmie "Wojny Harta". Oto moje filmowo-historyczne wspomnienie, z 16 grudnia A.D. 2014.

A crossroad with roadsigns - somewhere in the Ardennes, somewhere on the tape of "Hart's War". This is my cinematic-historical memory, dated 16 December, A.D. 2014.